တျခမ္းမႏိုးတဲ႔ သစ္ရြက္ေျခာက္ကေလး

ည. . .အေမွာင္က

တျပိဳက္ျပိဳက္က်

ရစ္ - ဖြဲ - ေႏွာင္- တုပ္ျပီး

ရင္ခြင္တန္းလန္းနဲ႕ ဖြင့္ခ်လိုက္ခ်င္ရဲ႕ . . .

အစုပ္စုပ္ပြင့္ၾက

ေခတ္အဆက္ဆက္ကို

ျဖတ္သန္းလြန္ေျမာက္တဲ့ အတိတ္

အလင္းသိုက္မွာ တိုးရင္း . . . .

မရွင္းလင္းတဲ႕ ေႏြ

ဖြဖြလို႔ ခိုးသြားျပီ ေကာင္မေလးေရ. . .

တိမ္ခင္းလမ္းရဲ႕ အထက္

ေတာင္ေတြမိုးတဲ႕ အေဝးက

ေႏြတစ္ရာလိုပဲကြယ္. . .

သကၠရာဇ္အတြက္ ဖိနပ္ အေစာင္းတစ္ခု

ဘယ္အရာက သိစြမ္းမွာလဲေပါ့

ဒီလိုနဲ႔ . . .

နာရီက အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေမ့ေနျပီေလ

စံပယ္ေတြ

ပုန္းခုိဝင္နားေတာ့

နံရံေတြ မိုးရာသီထဲ

ေျခဆန္႔တယ္

ပင္ကြင္းငွက္ေလးက

တိုးတိတ္လို႕ သြားေဖာ္

ေဆာင္းဥတုကို လြမ္းေၾကာင္း

ေျပာေနရွာတယ္ . . .

ငါ့ဘဝက

ေသာင္အတု၊ ေတာင္အနက္နက္ေတြနားမွာ

ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႕

ခၽြန္းေသြးတစ္ခြက္သာရွိ

အရာရာျပီးျပည့္စံုခ်င္ဖူးရုံေလးပါ. . ။ ။

0 ဒီပိုစ့္အတြက္ comment အေရအတြက္ -:

Post a Comment